Waarom ik De laatste slag schreef
Waarom ik dit boek nu schreef
Ik schreef dit boek omdat ik ergens in 2024 merkte dat de verhalen die ik al jaren vertelde op podia, niet meer klopten met wie ik was geworden. Ik praatte nog steeds over doorzetten, over pijn opzoeken, over alles geven. Maar ondertussen was mijn huwelijk gestrand, was mijn beste vriend Sebastiaan overleden aan de kanker waarvoor ik al die jaren zwom, en was mijn vader steeds verder weggegleden door parkinson. De man die altijd zei dat het leven maakbaar is, kon uiteindelijk niet meer zelfstandig uit een stoel komen.
Ik wilde niet meer alleen de heldenverhalen. Ik wilde de andere kant ook opschrijven. Dat je kunt trainen, plannen, een team om je heen verzamelen, alles geven… en dat het dan toch niet lukt. Niet omdat je zwak bent of iets verkeerd hebt gedaan, maar omdat pech en geluk een grotere rol spelen dan we willen toegeven.
Wat mensen nog niet van me wisten
In De laatste slag staat veel dat mensen nog niet van me wisten. Hoe ik in 2018 na 163 kilometer stopte en me een aansteller voelde, terwijl de arts me uit het water haalde. Hoe ik jarenlang dacht dat ik verantwoordelijk was voor het geluk van Diede, omdat ik de kapitein wilde zijn die ons veilig thuisbracht. Hoe de dood van Sebastiaan mijn overleversschuld ineens ondraaglijk maakte. En hoe ik, na alle extreme tochten, langzaam leerde dat ik niet hoef te redden. Dat ik mag stoppen. Dat compassie voor mezelf geen zwakte is, maar de enige manier om door te kunnen.
Voelen, denken, compassie, doen
De kern van het boek is een simpel model dat ik tijdens lange zwemtochten ontdekte: voelen, denken, compassie hebben, en dan pas doen. Eerst de pijn of de teleurstelling helemaal toelaten zonder oordeel. Dan met je hoofd kijken: waar komt dit gevoel vandaan. Vervolgens mild zijn, voor jezelf, voor de ander, voor de situatie. En pas daarna handelen. Niet vanuit schuld of bewijsdrang, maar vanuit wat er nu écht nodig is.
Wat ik hoop dat lezers meenemen
Ik hoop dat lezers dat meenemen. Dat ze, als iets niet lukt in hun team of organisatie, niet meteen op zoek gaan naar de schuldige. Dat ze durven zeggen: "We hebben alles gegeven wat we konden, en het was toch niet genoeg. En dat is oké." Dat ze ruimte maken voor pech, voor limieten, voor de realiteit dat niet alles maakbaar is. En dat ze daardoor juist sterker worden, niet zwakker.
Want als er één ding is dat ik heb geleerd: de tocht is nooit af. Maar je mag wel ergens de laatste slag zetten.
De laatste slag (Ambo|Anthos, 2026) is via deze site gesigneerd te bestellen, desgewenst met een persoonlijke opdracht: bestel gesigneerd bij Maarten. Over dit verhaal geeft Maarten ook een keynote over mentale veerkracht. Lees ook over de 22-stedentocht.