22-stedentocht: waarom ik stopte
Waarom nog één keer: de 22-stedentocht
Nog één keer, omdat ik niet wilde dat het verhaal stopte bij al het leed. Na de Elfstedentriatlon, de scheiding, de dood van Sebastiaan en de aftakeling van mijn vader, wilde ik nog één lange tocht. Niet vanuit overleversschuld, maar als afsluiting. Een laatste, langste zwemtocht. Van Vught naar het Prinses Máxima Centrum, 270 kilometer langs tweeëntwintig steden. Specifiek voor onderzoek naar de late effecten van kinderkankerbehandeling. Want 75 procent van de kinderen die genezen, krijgt later zware bijwerkingen. Dat verdient aandacht.
De start in Vught
Op 17 augustus 2026 dook ik het water in. Iris en Sameo gaven het startschot. Iris ken ik van de triatlon; ze was net behandeld in het Máxima. Sameo was kleiner gebleven door zijn leukemie. Zij stonden daar, en ik dacht: hier gaat het om.
De eerste dagen gingen makkelijker dan verwacht. Geen spierpijn, veel mensen langs de kant, vooral in Oisterwijk, Tilburg en Oosterhout. We haalden snel dertigduizend euro op na een radio-uitzending. Ik dacht: misschien wordt dit wel groter dan we hadden durven hopen.
Ziek in het water
Toen kwam de buikgriep. Midden in de nacht, maagkrampen, overgeven, koorts. De volgende ochtend wilde mijn team me het water in praten. "Je kunt het." Maar ik voelde me echt ziek. Voor het eerst zei ik: vandaag niet. Morgen kijken we weer. Het voelde alsof ik iedereen teleurstelde. Mensen stonden klaar. Donaties zouden minder binnenkomen. Stephan kwam erbij en zei dat ik mijn team in de steek liet. Ik barstte bijna. Ik vertelde over het schuldgevoel dat ik al jaren meedraag. Over Sebastiaan. Over altijd meer moeten. En toen knuffelden ze me.
Stoppen bij de sluis van Oudewater
De dag erna ging ik weer. Ik zwom als een speer met de stroming mee. In Schoonhoven stonden de kades bomvol. Maar de koorts kwam terug, de misselijkheid werd erger, ik at te weinig. Bij de sluis van Oudewater voelde ik: dit is genoeg. Ik stopte niet theatraal, maar klein, met mijn team. "We hebben een mooie week gehad." Bart huilde van geluk. We hadden al ruim een half miljoen opgehaald.
Zelf mijn grens bepalen
Terugkijkend voel ik vooral rust. Niet omdat ik de finish haalde, want dat deed ik niet, maar omdat ik voor het eerst echt zelf bepaalde waar mijn grens lag. Niet mijn coaches, niet de media, niet het schuldgevoel. Ik. En dat bleek genoeg.
Voor iedereen die in een team of organisatie werkt: je mag stoppen als het genoeg is. Je mag kiezen voor rust in plaats van doorzetten tot de last. En soms is dat precies de keuze die het verhaal mooier maakt dan doorgaan ooit had gekund.
Op 26 augustus 2026 ging er uiteindelijk ruim € 704.000 naar het Prinses Máxima Centrum. Over stoppen, schuld en compassie schreef Maarten het boek De laatste slag: lees waarom hij het schreef of bestel het gesigneerd. Organisatoren kunnen dit verhaal ook live horen in een keynote.